In korte tijd viel ik meer dan 10 kilo af
I’m not gonna lie, dat voelde stiekem heel goed. Maar op een gegeven moment hield mijn lichaam het niet meer vol. Ik ‘sloeg door’ naar de andere kant en kreeg last van dagelijkse eetbuien. Ik at de meest ondenkbare combinaties. Kaas met Nutella, koude pasta of bevroren boterhammen omdat ik niet kon wachten.
Ik at alles door elkaar. Hartig, zoet, koud, warm. De volgende dag baalde ik van mezelf en deed ik er alles aan om dat wat ik had gegeten weer te compenseren. Ik sloeg mijn ontbijt over, stond uren in de sportschool, telde elke calorie die ik at en vermeed sociale gelegenheden.
Ik schaamde me dood
Door al die eetbuien ging het getal op de weegschaal omhoog en voelde het alsof ik al dat harde werk van de afgelopen jaren regelrecht de prullenbak in gooide. Pfoe, wat was ik boos en teleurgesteld in mezelf… Maar ik had er gewoon geen controle over. Soms ging het zo ver dat ik hoopte dat er een ambulance zou komen om mijn maag leeg te pompen. En was er geen eten in huis? Dan stal ik eten van mijn huisgenootjes.
Tot mijn lijf schreeuwde dat het niet meer kon. Ik kreeg last van haaruitval, acne, chronische vermoeidheid en heftige gewichtsschommelingen. Ik probeerde alles om de eetbuien en klachten te stoppen, maar geen enkel dieet, voedingsprogramma, cursus of advies hielp. Sterker nog: het maakte mijn obsessie met eten alleen maar groter.
Ik wist dat het zo niet langer kon
Dus ik zocht een ander soort hulp. Ik kreeg 3 jaar intensieve begeleiding waar ik leerde dat veiligheid de basis is. Waar alles van mij er mocht zijn zoals het was. We focusten niet op het veranderen van mijn eetgedrag en gingen het gevecht niet aan. Maar keken naar waarom eten ooit zo belangrijk werd. Daardoor begreep ik eindelijk de oorzaak van mijn probleem met eten.
Als kind groeide ik op met een vader die onvoorspelbaar was en snel van 0 naar 100 kon gaan. Daardoor was er vaak veel spanning in huis en voelde ik me onveilig. Dat maakte dat ik me als kind altijd aanpaste. Altijd oplettend. Altijd alert. Ik deed alles om conflict te vermijden. Voor mijn ouders was ik het perfecte kind.
Langzaam werd het duidelijk
De inzichten hadden niets te maken met dat ik kapot was. Mijn lijf deed juist precies wat het moest doen om met de onrust, stress, overweldiging en onverwerkte emoties om te gaan. Pas toen ik durfde terug te kijken naar het verleden, vielen de puzzelstukjes op hun plek.
Omdat ik me thuis niet echt gezien voelde en mezelf niet kon zijn, zocht ik erkenning op school, bij vriendinnen en bij jongens. Maar die voortdurende aanpassing en onveiligheid zetten zich vast in mijn lijf. En dat uitte zich in eetbuien en een obsessie met mijn lichaam.
Mijn zenuwstelsel had immers geleerd: dit is hoe we overleven. Dat inzicht veranderde niet alleen mijn relatie met eten, maar ook de relatie met mezelf.
Ik weet dat herstel mogelijk is, ook voor jou
Daarom help ik nu andere vrouwen die vastzitten in obsessief eetgedrag. Met mijn achtergrond in het sociaal werk, mijn jarenlange ervaring als sociotherapeut binnen de GGZ voor vrouwen met eetstoornissen én mijn eigen ervaringsdeskundigheid, heb ik mijn eigen unieke manier van werken ontwikkeld.
Een aanpak waarin eten niet het probleem is, maar een signaal. Waarin we kijken naar wie jij bent en wat er op een diepere laag gezien wil worden. Zodat eten geen strijd meer is, maar gewoon weer een normaal onder deel van je leven.